شهریاران گمنام – احمد کسروی

2 دیدگاه

شهریاران گمنام نام یکی از کتاب‌های احمد کسروی است. کسروی از اواخر سال ۱۳۰۷ به نگارش این کتاب که شامل پژوهش‌هایی مستند درباره چند خاندان پادشاهی ناشناس و گمنام ایرانی پس از اسلام است، پرداخت. این کتاب در سه بخش دیلمیان، روادیان و شدادیان نگاشته شده‌است.

کسروی در مقدمه شهریاران گمنام با اشاره به این موضوع که ابهام‌های بسیاری در تاریخ پس از اسلام وجود دارد و در مورد خاندان‌های پادشاهی ناشناس اطلاعات کم و پراکنده‌ای موجود است، به ذکر تحقیقات خود درباره برخی از خاندان‌های نامعروف ایرانی پرداخته است. او در ادامه تحقیقات خود را شامل برخی از حکمرانان که شرق شناسان نیز آنها را نشناخته‌اند و او آنها زنده کرده و نیز گروهی دیگر که دارای تحقیق‌هایی ناقص و دارای لغزش بوده‌اند و او به تصحیح آنها اقدام کرده، برشمرده است. کسروی در بخشی از همین مقدمه با اشاره به انجام رسانیدن سه بخش از کتاب، از نگارش بخش‌های چهارم، پنجم، ششم و هفتم در آینده خبر داده‌است. اما او موفق به نگارش آنها نشد.

در بخش آغازین مقدمه این کتاب میخوانیم از قلم احمد کسروی:

بر دانایان و آشنایان فن تاریخ پوشیده نیست که تازیکان که در صدر اسلام ایران را بگشادند استواری و نیرومندی ایشان در این سرزمین تا اوایل قرن سیم هجری بود. پس از آن فرمانروایانی از خود ایرانیان در این گوشه و آن گوشه برخاسته کم‌کم بساط تازیکان را از ایران برچیدند و هنوز قرن چهارم به نیمه نرسیده بود که سراسر ایران به استقلال خود برگشته دیگر نه کسی از بغداد به حکمرانی اینجا می‌آمد و نه دیناری باج از اینجا به خزاینهٔ بغداد فرستاده می‌شد. بلکه ایرانیان بر بغداد و عراق نیز حکم می‌راندند و از خلیفه جز نامی در میان نبود…

سفالینه شش هزار ساله ایرانی

دیدگاه‌ها برای سفالینه شش هزار ساله ایرانی بسته هستند

ظرف سفالی متلعق به هزاره چهارم پیش از میلاد که امروزه در موزه ملی ایران در تهران نگهداری می‌شود. طرح زیبا و تقارن بی‌نظیری که در ساخت این سفالینه رعایت شده است نشان از هنر بی‌بدیل ایرانیان باستان و استفاده از ابزار‌هایی همچون چرخ سفالگری دارد که در دوره خود نمونه‌های مشابه آن به سادگی یافت نمی‌شوند.

 

مرد سنگی «پارتی»

2 دیدگاه

ستون سنگی که به شکل یک مرد «پارتی» تراش خورده است و امروزه در موزه شوش در خوزستان نگهداری می‌شود. این اثر تاریخی هرچند آسیب بسیار دیده است اما بخوبی توانایی و ظرافت هنرمندان ایرانی در عصر پارتی را جاودانه کرده است.